Het kinderparadijs

maandag 8 juni 2015

timer 3 min

Iedereen heeft het gedaan. Spelen in de buurt. Eerst in de directe omgeving van huis, later steeds verder. Een steeds groter deel van de buurt was te verkennen als speelruimte. Tot in detail staan de leukste stukken voor altijd in het geheugen gegrift. Nu alles ingericht wordt, verdwijnen ook de kinderparadijzen.

Niemandsland

De leukste stukken? Het niemandsland, de onontgonnen stukken. De stukken om eindeloos te ravotten, die tot de verbeelding spreken, waar fantasie de overhand neemt. De bomen waar het goed in klimmen is. De sloten waar het best salamanders te vangen zijn. Of de boom met de beste besjes voor de meest ‘overheerlijke gerechten'. Dertig jaar later ken je ze nog.

“Na verloop van tijd werd alles steeds perfecter. Toen wij in de voorbeeldige nieuwbouwwijk kwamen wonen was alles nog niet klaar. Niet ver van huis waren stukken waar je hartstikke fijn kon spelen en waar ook alle kleintjes alleen naartoe konden. Het ‘bosland’ of het ‘niemandsland.’ Het was krap 20 meter breed. Het bestond uit bomen, bosjes, gras zo hoog als wijzelf, oude planken en kuilen met water erin. Een waar kinderparadijs. We klommen daar in bomen, speelden verstoppertje, voelden ons ware ontdekkingsreizigers elke dag ontdekte we weer iets. We konden zelfs kampvuren stoken, aardappels poffen en rooksignalen geven. Tot ze ontdekten dat kinderen daar speelden en lol trapten. Bouwvakkers werden opgetrommeld en de boel werd weer geregeld. Bordjes verboden van alles en nog wat: fietsen, in bomen klimmen, honden los laten lopen. Officieel was ons niemandsland nu een beschermd vogelgebied. Kort daarna hebben ze er een vuilnisbelt van gemaakt.” (bron: Christiane F. )

Veilig, bereikbaar, herbergzaam en herkenbaar

In de perfecte (nieuwbouw)wijken wordt binnen een vastgesteld aantal meter op basis van de leeftijdscategorieën een veilige, bereikbare, herbergzame en herkenbare speelplaats aangelegd. Zijn het ook kinderparadijzen?

Het perspectief dat een herinrichting biedt

Typerend is dat bij een herinrichting bij mij in de straat kinderen uit de straat, uit de buurt én zelfs uit de verdere omgeving iedere dag in de straat te vinden waren. Terwijl de speeltuin, of beter gezegd de wipkip, nog altijd werkloos toekeek. In de afgegraven delen en tussen de hopen zand namen de kinderen hun forten in gebruik. Heuse veldslagen werden uitgevochten. Jong en oud, jongens en meiden alles speelden met en door elkaar. Ouders maakten een praatje terwijl ze lachten om de fantasie van hun kinderen. Het zijn de weken die deze kinderen over dertig jaar nog zullen heugen.

We weten het wel

We zijn allemaal kind geweest. We weten het allemaal. Misschien moeten we het gewoon eens proberen. Verspreid door de wijk een netwerk uitspreiden van paadjes, rioolbuizen, hopen zand, pallets en boomstronken.