Buitenspelen blijft onderbelicht in coalitieakkoorden Drentse gemeenten

dinsdag 14 juli 2026

Buitenspelen krijgt nauwelijks een plek in de coalitieakkoorden 2026-2030 van de twaalf Drentse gemeenten, terwijl gemeenten volop inzetten op sport, bewegen en gezondheid. Dat blijkt uit een analyse van kennisspecialist Fawzi Salih, die concludeert dat concreet beleid voor speelruimte en speelvoorzieningen in de meeste akkoorden ontbreekt. Slechts drie gemeenten — Westerveld, Assen en Meppel — besteden hier expliciet aandacht aan. De analyse verschijnt in een periode waarin Jantje Beton waarschuwt dat zo'n 400.000 Nederlandse kinderen niet of nauwelijks buiten spelen, en gemeenten oproept om speelkansen structureel te verankeren in hun beleid.

Wel bewegen, geen buitenspelen

Het beeld dat uit de coalitieakkoorden naar voren komt, is er een van goede bedoelingen die net niet de juiste kant op wijzen. Vrijwel alle Drentse gemeenten schrijven ambitieus over sportvoorzieningen, wandel- en fietsinfrastructuur, gezonde leefstijlen en leefbare wijken. Daarmee is er zeker een fundament voor een actieve, gezonde samenleving. Maar spelen als zelfstandig beleidsonderwerp — met concrete aandacht voor speelplekken, speeltuinen of een kindvriendelijke inrichting van de openbare ruimte — komt in negen van de twaalf gemeenten simpelweg niet voor.

Een beleidsverschuiving

Dat duidt volgens de analyse op een bredere beleidsverschuiving: waar speelruimte vroeger vaak een eigen plek had binnen gemeentelijk beleid, wordt het nu impliciet meegenomen onder bredere noemers als gezondheid, mobiliteit en leefbaarheid. Daardoor blijft onduidelijk welke concrete rol kinderen en speelruimte spelen binnen de plannen, en ontbreekt vaak de bestuurlijke basis om speelruimte structureel te ontwikkelen en te beheren.

De bevindingen sluiten aan bij het Meerjarenbeleidsplan 2026-2030 van Jantje Beton, dat buitenspelen weer de sociale norm wil maken en wil zorgen voor vitale speelplekken in iedere buurt. Juist die ambitie vraagt om gemeenten die spelen niet alleen als bijvangst van gezondheidsbeleid zien, maar als een zelfstandig thema waarop concreet wordt gestuurd.