Meer oelewapperstijd

Kinderen hebben volle agenda’s. De dag zit vol met georganiseerde tijd en er moet veel: school, huiswerk, dyslexiehulp, sporten, citotoetsen… allemaal belangrijk en goed voor de ontwikkeling.   

Ook volwassenen hebben het drukdrukdruk en te weinig tijd voor alle taken. Thuis, op school en in de zorg. Personeelstekorten, en grote druk op de zittende professionals: de media berichten er dagelijks over. Net als over miljoenentekortenin de jeugdzorg. Budgetteringsvragen rond de peperdure jeugdzorg blijven het jeugdbeleid dicteren. Dat was niet de bedoeling van de Jeugdwet.

Impulsprojecten niet genoeg 

Als we een percentage van alle jeugdzorgkosten verplicht en structureel aan preventie en basisvoorzieningen zouden besteden, dan komen de doelen van de Jeugdwet wellicht wél binnen bereik. Met de huidige impulsprojecten - om kinderen meer te laten bewegen, te sporten, gezond te laten eten – komen we er niet. Al helemaal niet omdat het gewone spelen hierin zelden een thema is, terwijl we weten dat kinderen juist tijdens hun vrije spel indrukken en ervaringen verwerken en greep krijgen op de wereld om hen heen. Te veel door de probleembril kijken maakt dat we het kind zelf, gewoon zoals het is, niet meer zien. Te snel krijgt een kind een etiket als het zich iets anders ontwikkelt dan gemiddeld, en dan gaat de zorgmachine in werking. Alle bureautjes staan klaar om klandizie te ontvangen. 

De memorie van toelichting van de Jeugdwet geeft gemeenten alle ruimte om te kiezen voor positief jeugdbeleid en preventieve investeringen. Maar het systeem van zorg, marktwerking en aanbestedingstrajecten overschaduwt de ‘gewone’ aandacht voor kinderen. En dan komen juist kinderen die extra aandacht nodig hebben eerder in de knel.

Speeltijd en speelruimte 

Dichtbij, snel en bereikbaar aandacht en zorg geven als dat nodig is. Een mooie uitdaging. Laten we beginnen met een veilig klimaat op straat. Met speeltijd en speelruimte, letterlijk en figuurlijk. De populariteit van leefstraten en buurtinitiatieven laat zien dat daarvoor veel draagvlak is. Buurt- en kinderwerkers bieden daarbij steun, leggen verbindingen en zorgen voor continuïteit. Zo werken we samen aan meer sociale cohesie. Laatst zag ik op straat een grote groep ouders bij elkaar zitten. Een buurtfeestje. En de kinderen? Die speelden, zonder speelaanleidingen of springkussens, gewoon met elkaar. Er was ruimte op straat en een gezellige en veilige sfeer. Dan kom je tot spel. “Oelewapperstijd, oelewapperstijd” zongen de kinderen, een uitdaging aan de oudere jongens... en hup daar vlogen ze weer alle kanten op. 

Wat we nodig hebben is meer speeltijd. Meer oelewapperstijd. Welke wethouder zet dat eens op de agenda? 

Dit artikel is verschenen in BuitenSpelen 02/2019. Lees meer van BuitenSpelen in onze bibliotheek.