Het muurtje dat altijd terugspeelde

Miekes favoriete beweegplek ligt pal naast het huis waar ze opgroeide: het schoolplein van de basisschool in Leegkerk. Een klein dorp met weinig sportfaciliteiten, terwijl tennis juist haar grote passie was. In het nabijgelegen Ten Boer kon ze trainen, maar thuis moest ze het anders aanpakken. Dat lukte, want zoals ze zelf zegt: ze werd vanzelf creatief in een dorp ‘waar niet zo veel was’. Op het schoolplein stond een schoolgebouw met een muurtje bij de zandbak. Dat muurtje werd haar oplossing. 

Urenlang stond ze daar, vaak alleen maar nooit zonder spel. Met haar racket sloeg ze de bal keer op keer tegen de muur, die altijd terugspeelde. “Met tennis heb je normaal iemand anders nodig, maar de muur was mijn tegenstander”, vertelt ze. Het werd een vast ritueel, waarbij ze niet alleen haar slagen oefende, maar ook allerlei spelvormen bedacht. Al die tijd voelde het niet als trainen, eerder als spelen. Pas later merkte ze hoeveel het haar had gebracht. Al die ballen tegen het muurtje hadden wel degelijk “een beetje rendement op de baan”, zegt ze met een glimlach. 

Buiten zijn was vanzelfsprekend 

Het schoolplein was voor Mieke veel meer dan een plek om beter te worden in tennis. Het was de centrale plek waar het leven zich afspeelde. Na schooltijd werd er geëlastiekt, touwtje gesprongen, in bomen geklommen en eindeloos bewogen. Vooral in de zomer was het na het eten simpel: zo snel mogelijk naar buiten. Dan liep, zoals ze het beschrijft, “eigenlijk het hele dorp uit” en werd er samen gespeeld, verstopt en bewogen, tot het donker werd. 

Juist die vanzelfsprekendheid maakt de plek zo waardevol in haar herinnering. Er waren geen uitgekiende voorzieningen, maar wel een zandbak, een schommel, een klimboom en vooral ruimte. Ruimte om zelf te bedenken wat je ging doen, ruimte om elkaar te ontmoeten. Dat samenzijn was minstens zo belangrijk als het bewegen zelf. Het schoolplein bracht mensen bij elkaar, jong en oud, en stimuleerde ontmoeting zonder dat daar regels of programma’s voor nodig waren. 

Een herinnering die blijft 

Hoewel Mieke inmiddels anders beweegt en haar motieven zijn veranderd - nu draait het meer om fit en gezond blijven - denkt ze bij haar favoriete beweegplek direct terug aan dat schoolplein. “Blijkbaar is dat wel blijven hangen”, zegt ze er zelf over. De plek staat symbool voor een tijd waarin bewegen vanzelf ging, niet omdat het moest, maar omdat het leuk was. 

Terugkijkend laat haar favoriete beweegplek zien hoe krachtig eenvoud kan zijn in de openbare ruimte. Een plek die niet alles dicht regelt, maar uitnodigt tot gebruik, creativiteit en ontmoeting. Voor Mieke begon daar haar liefde voor sport – met een racket, een bal en een muurtje dat altijd terugspeelde. Of, zoals ze het zelf verwoordt: het was gewoon een plek “waar ik kon zijn en kon doen wat ik heel erg leuk vond”.