Pedagogie van de HOOP kijkt verder

Auteurs: Froukje Hajer en Marian Schouten 

Het zijn woorden waar elke opvoeder warm van zal worden. Iets anders is hoe je dat dan doet in de praktijk. Want hoe bieden we onze jeugd handelingsperspectieven als we ons als volwassenen zelf geen raad weten met de problemen die ons omringen: klimaat, afval, grondstoffen, armoede, veiligheid, voedsel, gezondheid, biodiversiteit...

We schuiven het door: bij elk probleem zeggen we al snel dat er een project moet komen met voorlichting en lesmateriaal voor het onderwijs. Want de jeugd heeft de toekomst en onze kinderen moeten leren om het beter te doen dan wijzelf. En dan krijg je dus een milieuproject op school waar kleuters knutselen met plastic, een toneelstuk maken over de plastic soep en thuiskomen met bezorgde verhalen over vissen die doodgaan. Of dat vlees eten slecht is voor het milieu, dat je van suiker dik wordt, dat bewegen moet ... Allemaal waar, maar of we daarmee onze kinderen ook hoop geven?

Hoe dan wel? De Winter wijst op het belang om kinderen te laten ervaren dat ze zelf problemen kunnen oplossen. En dan niet de wereldproblemen, maar de problemen waar zij zelf mee te maken hebben. Voor het werkterrein van de lezers van BuitenSpelen betekent dat bijvoorbeeld: kinderen serieus nemen als ze zorgen hebben over hun woonomgeving. Kinderen hebben vaak een scherp oog voor onrechtvaardigheid en ongerijmdheden van volwassen gedrag en volwassen keuzen: waarom mogen de auto’s overal parkeren en waarom mogen wij nergens spelen?

We geven kinderen hoop als we als volwassenen (bestuurders, ambtenaren, buurtbewoners) eens écht naar kinderen luisteren en hun beleving serieus nemen. Ze ruimte bieden om het leven te ontdekken, in hun spel grenzen op te zoeken en ze invloed te geven op hun omgeving. Daarmee activeren we de startmotor van hun bestaan.

Deze column is verschenen in BuitenSpelen nummer 2, juni 2018.